علی،مولای عارفان

دل، دل، دلِ بیدل و صفای دلدار

دلتنگxadام و نام دلگشای دلدار

با نام «علی»، «علی»، «علی»، دل، مست است

بستَهxadست دلم به دلسرای دلدار.

مجنون که شوی، هوای لیلا عشق است

بر حیرتِ وامقانه، عذرا عشق است

من مست علی، امام معشوقانxadام

سرمست شدن به عشق مولا عشق است.

با نغمهxadی «یا علی» دلم میxadشکفد

بستان بهانه، دم به دم میxadشکفد

دل، حال و هوای جام ساقی دارد

دلتنگی عاشقانهxadام میxadشکفد.

دل، دست «علی» سپردهxadام. سرمستxadام

بر چشمِ خُمارِ ماهرو، پابستxadام

هشیار نمیxadشوم. به مویت سوگند!

ای دوست! چو با عشق تو پیمان بستم.

ای دوست! بیا برای سینه، دل باش

لطفی بنَما قرار این بیدل باش

ای داورِ دادگر! «علی!» خسرو عشق!

با این دِل بیدلت شده، عادل باش.

ای شاه نجف! مرا فراموش نکن

ترکِ نگه عاشقِ مدهوش نکن

مولا! تو که بیxadوفا نبودی هرگز

گر من گلهxadای نمودهxadام، گوش نکن.

با عشق «علی»، ترانه، ماشاءالله!

این نغمهxadی عاشقانه، ماشاءالله!

بر عشق «علی»، عشق هم عاشق شده است

دل، عاشق این بهانه، ماشاءالله!