دلگشاست حسین

حسین جان! عجب این نام، باصفاست! حسین!/

کنار نام تو، دل، زائر خداست حسین!/

چه حال ناب عجیبی به جان دهد نامت!/

طلسم اسم قشنگت چه جانفزاست حسین!/

نگاه پنجره ی دل به کربلای شماست /

چه کربلا! به خدا! این چه کربلاست! حسین!/

ببخش اگر که کنارت نمی نشیند دل /

که بی قراریِ مستانه اش رهاست حسین! /

نمی شیند و «جان بی قرار» می گردد /

دلی که بیدلِ آن عطرِ دلگشاست حسین! /

مرا برای خودت باوفا! جدا بنما /

اگر مرا بکُشی هم دگر رواست حسین! /

دلِ پیاده، شده زائرِ نگاهِ شما /

فدای چشم تو بنواز. آشناست حسین! //

پروازعشق...