داستانک" آسمانِ زمین "

داستانکی به نام " آسمانِ زمین "

نگران بود؛ نگرانِ نگران؛ اما آمده بود با پای امید و دلِ اشتیاق ،

و نگاهش را می کشاند به دست هایی

از جنس طلا که آسمان را نشان می دادند و در میان آن دو مناره،

گنبدی بود به نام " آسمانِ زمین " .

چیزی نگذشت. سلام داد. داخل شد .

من دیگر ندیدمش؛ اما حتما آرام شده بود؛ آرامِ آرامِ آرام ؛

چراکه در بارگاه دلارام، اولین هدیه، آرامش دل است،

وبعد از یکی – دوساعت، دوباره دیدمش؛

اما این بار در قلب جمعیتی ناآرام که رهایش نمی کردند.

نگاهم را کشاندم به دست هایی از جنس طلا که آسمان را

نشان می دادند و به آسمان زمین ،

و گوش دلم را سپردم به نغمه ی نقاره ها

در حالی که زیر دوش اشک، غسل زیارت می کردم.

همهمه بود و همهمه بود. هنگامی پر از هنگامه بود.

همه با هم می گفتند:

باز هم یکی شفا گرفت.

پروازعشق...